Dagblad van het Noorden besteedt de komende weken aandacht aan de ontwikkeling van sensortechnologie in Drenthe. Wat kunnen sensoren en wat betekenen ze in de dagelijkse praktijk? Veel zo blijkt. Vandaag de tweede aflevering in een serie met John van Pol directeur van Incas3.

Door Martin de Bruin
Assen Een camera die het kenteken van een naderende auto herkent en de slagboom die toegang geeft tot een parkeergarage in werking stelt. Bij zo’n systeem kun je je van alles voorstellen. Vooropgesteld natuurlijk dat de eigenaar van de auto vooraf zijn rekening heeft voldaan. Het systeem, dat bij Schiphol al wordt beproefd, is voor 95 procent betrouwbaar. Maar wat nou als het sneeuwt, de kentekenplaat niet of slecht zichtbaar is? Wat dan? Dan zijn er wellicht wel sensoren die de kleur van de auto herkennen, de vorm detecteren aan de hand van de verdeling van de hoeveelheid metaal en het geluid vertalen naar het type voertuig. En laat dat nu net een kolfje naar de hand zijn van de stichting Incas3, die sinds drie jaar opereert vanuit een monumentaal pand aan de Dr. Nassaulaan in Assen. Een stichting die tracht door veel wetenschappelijke kennis te bundelen oplossingen te bedenken voor praktijksituaties met behulp van sensoren. "Oplossingen die breed toepasbaar en ook eenvoudig te gebruiken zijn. Ook voor leken", zegt John van Pol, directeur van Incas3 Van Pol is samen met Heinrich Wörtche grondlegger van de stichting. Ze geven leiding aan zo’n 40 tot 45 medewerkers, die volgens de directeur aan louter ’spannende en minstens even opwindende projecten werken’. Wetenschappers zijn het, allemaal knappe koppen die met de inzet van sensortechnologie praktijktoepassingen proberen te ontwikkelen. Daarbij maakt het volgens Van Pol niet uit wie de stichting benadert. Eenmanszaakjes worden met evenveel egards behandeld als een multinational. Als Incas3 er brood in ziet gaan de medewerkers, die uit de gehele wereld komen – van
China tot aan Spanje - aan de slag. Zoals in het geval van de parkeersensoren, een project waarin de stichting samenwerkt met Parking Ware, een bedrijf in Gieterveen. Nu nog leunt Incas3 op steun van de overheid, maar binnen enkele jaren willen Van Pol en Wörtche op eigen benen staan. Ze denken door te groeien naar zo’n 75medewerkers. In dat toekomstperspectief ontstaat er in Assen een bedrijvencluster rond sensortechnologie, bedrijven die elkaar versterken. Ondertussen werkt het team van wetenschappers gestaag door aan het vestigen van een reputatie en het winnen van vertrouwen. In dat opzicht zou je kunnen zeggen dat ze bij Incas3 grote stappen maken. Buitenlandse delegaties komen met regelmaat belet vragen in Assen. Zoals recent vertegenwoordigers van de Canadese olie-industrie. Om hun complexe probleem kort samen te vatten: ze willen preciezer in kaart kunnen brengen wat de structuur van de bron is om grotere hoeveelheden olie naar boven te kunnen pompen. Sensoren kunnen daarbij helpen. "Niet dat er op korte termijn al een doorbraak valt te verwachten. "Wel binnen een à twee jaar", toont Van Pol zich optimistisch. Hij somt meer voorbeelden op van tot de verbeelding sprekende projecten. Bijvoorbeeld sensoren die brildragende dove mensen kunnen waarschuwen dat ze moeten omkijken door lichtjes in de hoek van een brillenglas te doen oplichten. Klinkt simpel, maar dat is het bepaald niet. "Ieder mens kijkt weer op verschillende momenten om. Daar moeten we dus een gemene deler voor vinden." Zo buigen de Incas3-medewerkers zich in de laboratoria over nog enkele hersenkrakers. Hoewel als je wat verder inzoomt, staan ze bijvoorbeeld bij de ontwikkeling van een sensor die kan meten dat iemand bijna valt voor een doorbraak. Het gaat om een sensor die de houding van mensen interpreteert en tegelijkertijd de druk op de voeten meet. De sensor bestaat al, maar is zoals Van Pol dat formuleert nog niet ’robuust genoeg’ om verwerkt te worden in een zool die de gehele dag kan worden gedragen. "Bovendien moet zo’n zooltje zichzelf kunnen instellen. Dat iets werkt in een laboratorium is niet voldoende. Het moet ook in een open omgeving functioneren. Trouwens de vraag hoe iemand wordt gewaarschuwd moeten we ook nog beantwoorden. Is het een piepje, kortom waar reageren mensen snel genoeg op?"

@ martin.de.bruin@dvhn.nl